Ik lig op een grijze badhanddoek op het voordek van een boot, ergens in een verborgen baai in Griekenland. Kristalhelder water, rotsen die recht uit zee omhoog steken, geen ander bootje in zicht. Zonnebril op, factor 50 gesmeerd, en mijn hondje tegen me aan. Compleet ZEN. Niemand kijkt. Er is niets te doen.
En precies dát bleek het moeilijkste deel van de dag.....
Verleerd om stil te zitten.
Ik durf te wedden dat je, terwijl je dit leest, ergens ook nog je telefoon checkt, een tab openhoudt, of in gedachten al bij de volgende taak bent. Dat is niet erg — ik doe het zelf ook. We zijn zo getraind op productiviteit, op *iets doen*, dat niets doen bijna ongemakkelijk aanvoelt.
Ik merk het aan mezelf. De eerste twintig minuten op zo'n boot ben ik nog aan het "werken": mijn handdoek installeren, drinken pakken, insmeren, telefoon checken en denken aan wat ik straks nog wil doen. Pas daarna — pas als ik mezelf letterlijk dwing om niets te doen — begint mijn lijf te ontspannen. Zeg ik hardop `Jee, wat een leven is dit. Genieten`. En pas dan hoor ik het water tegen de boot klotsen en de krekels tjirpen, in plaats van het te negeren. Herkenbaar? Vast. Dit is geen luxe probleem, maar een vaardigheid die we kwijt zijn geraakt.
Waarom ik deze foto deel
Voor de duidelijkheid: ik post deze foto niet om mijn lichaam te showen. Ja, ik ben trots nu ik sport, gezond eet en alcoholvrij leef, maar ook dat went. Ik post de foto omdat hij precies laat zien waar dit stuk over gaat — een lijf dat eindelijk loslaat, na jaren oefenen in wat dat eigenlijk betekent. Voorheen was ik op zulke dagen op zee bezig met mezelf te verschuilen achter mijn handdoek, te denken over wat anderen zouden zien en denken. Na een fles bubbels liet ik wat meer los, kon ik eindelijk ontspannen. Niet alleen vermoeiend, maar ook dood- en doodzonde. De hele trip ging compleet langs me heen.
Onlangs leerde ik iemand kennen die me iets vertelde wat ik niet meer kan vergeten: al het voor jou belangrijke verdient tijd, zorg en aandacht. Niet af en toe, niet als er nog ruimte over is — maar als uitgangspunt. Je lijf, je werk, een gesprek, een maaltijd, een plek die je bezoekt. Geef je dat, dan wordt het vanzelf mooier. Niet perfecter, niet indrukwekkender — mooier, in de zin van: het krijgt waarde omdat jij er waarde aan geeft. Die gedachte zit inmiddels in alles wat ik doe. Ook in hoe ik reis, en ja, ook in hoe ik op die boot lag.
Waarom "off the beaten path" reizen meer is dan een mooie foto
Als reisagent hoor ik vaak: "Ik wil ergens heen waar het rustig is." Maar rust vinden op een onbekende plek, ver van de (massa)toeristische hotspots, lost het probleem niet automatisch op. Je kunt in de mooiste, stilste baai van Griekenland liggen en toch continu bezig zijn met plannen, checken, delen.
De plek is de gelegenheid. Ontspannen is wat je er zelf mee doet.
Dat is precies waarom ik zo geloof in authentieke, kleinschalige reiservaringen boven massatoerisme: niet omdat het instagrammabeler is, maar omdat de afwezigheid van drukte, van wachtrijen, van "moeten", je dwingt om terug te vallen op jezelf. Er is niemand om naar te kijken, niets te vergelijken. Alleen jij, het water, en de vraag: kan ik hier daadwerkelijk landen?
Hoe je het (opnieuw) leert
Geef jezelf een grens zonder scherm. Niet "ik kijk straks wel", maar een vast blok — een uur, een middag — zonder telefoon binnen handbereik.
Zoek plekken zonder prikkels. Een verborgen baai, een stil dorpje, een wandeling zonder bestemming. Minder input betekent minder afleiding om aan vast te houden.
Laat verveling toe. De eerste minuten van niksen voelen ongemakkelijk. Dat is normaal. Blijf zitten. Het went.
Mijn tip: reis met "rust in je donder". Niet elke plek hoeft gezien, elke tip hoeft benut. Eén goede plek, goed beleefd, is meer waard dan tien afgevinkte hotspots.
Waar ik dit zelf oefen?
Ik werk dit jaar aan een aantal digitale reisgidsen voor een streek in Griekenland die nog lekker buiten de gebaande paden ligt. Geen massahotels, geen georganiseerde excursies om de tien meter. Juist die leegte, die stilte, is wat het bijzonder maakt. Het is de plek waar ik zelf, keer op keer, opnieuw leer wat stilzitten is. ( en oh oh, wat is dat af en toe nog steeds lastig!)
Wil je weten wanneer de gidsen beschikbaar zullen zijn, of heb je hulp nodig bij het plannen van een reis die je écht laat landen in plaats van alleen maar afvinkt? Stuur me een berichtje — ik denk graag met je mee. Klik hier voor contact.
Reactie plaatsen
Reacties